Гудзевічы
Мая вёска любая,
Ты стаіш у красе.
Пчолка гаманлівая
Збірае мёд сабе.
Рэчачка прыгожая
У лузе ўсё бурчыць.
Птушачка вясёлая,
Як званок звініць.
Клёкат нас буслілы
Ласкаю чаруе.
Гроначка каліны
Пурпур нам даруе.
Аксана Кажэцкая
Гудзевічы
Ёсць вёсачка на свеце
У кожнага свая.
Мая ў бэзу цвеце,
Чаруе ўсіх яна.
Бо Гудзевічы нашы
Як у бэзавым вянку.
Тут рэчанька бруіцца
І хаты ў вішняку.
Бо Гудзевічы бачу
Я нават у моцным сне:
Яны ля рэчкі, ставаў,
Як мама, песцілі мяне.
І дзе я жыць не буду,
Успомню луг і гай.
Ніколі не забуду
Мой родны, любы край.
Марына Багдан
Гудзевічам
Гудзевічы, вёска чарадзеяў!
Шмат вякоў на свеце ты жывеш.
Многа ў цябе было падзеяў,
Ясьмінам і мальвамі цвіцеш.
Тут яцьвяг калісці сеяў жыта і авёс,
А захопнікі знішчалі нашу мову.
Шмат пакут дзядуля перанёс,
Ён быў верны свайму слову.
Бэз прад ім у даўгу не застаецца,
Свой чароўны пах і кветкі аддае.
Песня жаўрука, бы рэчка, уецца
І даруе шчыра нам яе.
Тут зубры магутныя рыкалі,
Лось глядзеў з Сувацкае гары,
Дзікі жалуды сабе шукалі
І блукалі дзесьці ў гушчары.
І магутныя дзядулі-ветракі
Беспрыпынна век свой працавалі,
А жылі яны каля ракі,
Верацейкай, што здаўна назвалі.
Бровар дзень і ноч клякоча,
І крухмальня клопатна гудзе.
Млын ля бурчака рагоча,
Рыба ў рэчцы ніці-бель прадзе.
Нездарма названа Беларуссю,
Ты, Радзіма продкаў і бацькоў.
Цябе помняць белыя і русыя,
У нас шануюць прадзедаў, дзядоў.
Усё навокал міла і прыгожа,
Асабліва ў гэты светлы і чароўны дзень.
Ля музея кветка прыгожая, можа
На стагоддзі кіне свой прамень.
Гудзевічы! Родная мне вёска!
Сем стагоддзяў ты жывеш, цвіцеш.
Верацейка залатой вадою плёскае.
З кожным маем прыгажэеш і расцеш.
Кацярына Ралейнік
Старажытныя Гудзевічы
Бурчыць Бурчак пра нешта,
Шапочуць вербы ля ракі.
Тут човен плавае спрадвечна
І б’юць хвастамі шчупакі.
Вятрак над вёскаю пануе,
Крухмальня дзень і ноч гудзе.
Ласкавы ветрык твар цалуе,
Кута мілей няма нідзе.
Тут дызаль меле і вальцуе,
Разносіць вецер кветак пах.
На скрыжаванні шлях вартуе
Стары будынак воласць-гмах.
І бэз схіліўся над дарогай,
І дуб стаіць тут векавы.
Суніц ля сцежкі многа-многа
І мора кветак ды травы.
Тут школа лепшая ў павеце,
Гасцінец стужкаю ўецца.
Няма мілей сяла на свеце,
Чаромха, ліпа, бэз смяецца.
Царква красуецца на ўзгорку,
Лясочак туліцца ў нізіне.
Чуваць тут беларускую гаворку,
Народ працоўны наш не згіне.
Рыта Траццяк
Нацавічы
Няма на свеце прыгажэй
Маленькай вёсачкі мае,
Тут наймілей, найдаражэй,
У небе жаўранак пяе.
Тут халадней вада крыніц,
Ярчэй у небе сонца свеціць,
Тут непаўторны бляск зарніц
Бывае толькі ў леце,
Дзе б я далёка ні была,
Заўжды ў сэрцы застаецца
Малая вёсачка мая,
Што Нацавічамі завецца.
Т. Бібіла